ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

2010-04-16T10:28:00.000-07:00

"Μονόγραμμα" Stelios Weigand-Erotikos 948ღ

2010-04-16T10:19:00.000-07:00

2010-04-16T10:17:00.000-07:00

Tόσο η νύχτα , τοσο η βοή στον άνεμο
τόσο η στάλα στον αέρα , τόσο η σιγαλιά
τριγύρω η θάλασσα δεσποτική
καμάρα τ'ουρανού με τ'άστρα.
Tόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
που πια δεν έχω τίποτα άλλο
Μες τους τέσσερις τοίχους , το ταβάνι , το πάτωμα
Να φωνάζω από εσένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από εσένα και ν'αγριεύουν οι άνθρωποι
Eπειδή το αδοκίμαστο και το απ'αλλού φερμένο
δεν τ'αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ'ακούς?
Είναι νωρίς ακόμη μες τον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς?
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς?
Το χαμένο μου το αίμα και το μυτερό, μ' ακούς?
μαχαίρι, σαν κριάρι που τρέχει μες τους ουρανούς
και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς?
Είμαι εγώ, μ' ακούς?
Σ' αγαπαώ, μ' ακούς?
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς?
Που μ' αφήνεις? Πού πας και ποιός, μ' ακούς?
Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς?
Οι πελώριες λιανές και των ηφαιστείων οι λαβές
θα 'ρθει μια μέρα, μ' ακούς?
Να μας θάψουν και χιλιάδες ύστερα χρόνοι
λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς?
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς?
των ανθρώπων
και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει στα νερά ένα-ένα,
μ' ακούς?
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς?
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς?
Όπου κάποτε οι φιγούρες Των Άγιων
βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς?
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς?
Ενα πέρασμα βαθύ να περάσω.
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς.
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς?
Ή κανείς ή κι οι δυό μαζί, μ' ακούς?
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ' ακούς?
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
και δεν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς?
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς?
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
που αγγίξαμε ο ίδιος, μ' ακούς?
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς
από τόσο χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς?
Να τινάξει λουλούδι, μονο εμείς, μ' ακούς?
Μες τη μέση της θάλασσας,
από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ' ακούς?
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς?
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς.
Άκου... άκου...
Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει? Ακούς?
Ποιός γυρεύει τον άλλον, ποιός φωνάζει? Ακούς?
Ειμ' εγώ που φωνάζω κι ειμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς?
Σ' αγαπάω, Σ΄ΑΓΑΠΑΩ... Μ' ΑΚΟΥΣ??????

2009-06-08T11:06:00.001-07:00

2009-05-31T13:23:00.000-07:00

2009-05-09T06:31:00.000-07:00

Είναι ορισμένοι στίχοι

2009-05-08T23:31:00.000-07:00

Είναι ορισμένοι στίχοι - κάποτε ολόκληρα ποιήματα -
που μήτε εγώ δεν ξέρω τί σημαίνουν.
Αυτό που δεν ξέρω ακόμη με κρατάει.
Κι εσύ έχεις δίκιο να ρωτάς.
Μη με ρωτάς.
Δεν ξέρω σου λέω.
Δυο παράλληλα φώτα απ΄ το ίδιο κέντρο.
Ο ήχος του νερού που πέφτει τον χειμώνα,
απ΄ το ξεχειλισμένο λούκι
ή ο ήχος μιας σταγόνας καθώς πέφτει
από ΄να τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο
οργά - οργά ένα ανοιξιάτικο απόβραδο
σαν τον λυγμό ενός πουλιού.
Δεν ξέρω τί σημαίνει αυτός ὁ ήχος - ωστόσο
εγώ τον παραδέχομαι.
Τ΄ άλλα που ξέρω στα εξηγώ. Δεν το αμελώ.
‘Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας.
Κοιτούσα όπως κοιμότανε, το γόνατό της
να γωνιάζει τα σεντόνι -
Δεν ήταν μόνο ο έρωτας.
Αυτή η γωνία είναι η κορυφογραμμή της τρυφερότητας,
και τα άρωμα του σεντονιού, του λευκού και της άνοιξης,
συμπλήρωναν εκείνο το ανεξήγητο
που ζήτησα, άσκοπα και πάλι, να στα εξηγήσω.

Γιάννης Ρίτσος

2009-03-14T01:16:00.000-07:00

Δεν θυμάμαι και πολύ καλά που ήταν,
στη Σέριφο,στη Σίφνο ανοιχτά,δεν θυμάμαι.
Εσύ ήσουνα σκυφτός στη κουπαστή του πλοίου.
Άφηνες το βλέμμα σου στη ράχη μου ν'ακουμπάει ηδονικά.
Το'νιωθα,με απολάμβανες...Μα ξαφνικά,
ένα κραχ μου τσάκισε τον άσπρο αφρό μου που φούσκωνε από χαρά.
Συνέχισες το δρόμο σου,μα εγώ ακόμη απορώ,Γιατί,ρε φίλε;
Εγώ το χάδι της ματιάς σου αποζητούσα μόνο,όχι την Κόκα-Κόλα...

2009-02-25T12:43:00.000-08:00

2009-02-04T12:34:00.001-08:00

2009-01-31T02:14:00.000-08:00

Η σιωπή,είναι η πιό τέλεια έκφραση της περιφρόνησης.....

2009-01-31T01:54:00.000-08:00

2009-01-16T06:49:00.000-08:00

And then she'd say that nothing can go wrong.

When you're in love,what can go wrong?

And then she'd laugh the nightime into day

pushing her fear further long.

And then she'd say,it's Ok,i got lost on the way

but i'm a supergirl ,and supergirl's don't cry.

And then she'd say,it's alright,i got home,late last nigh but i'm a supergirl,and supergirl's just fly.....

Μέτρα.....

2009-01-02T13:12:00.000-08:00

Μέτρα τις μέρες που αγαπάς,μέτρα τις ώρες,τις στιγμές
-κι αν βγάλεις άθροισμα καλό,συνέχισε...με πολλαπλασιασμό
Μέτρα τις μέρες που αγαπάς,τις νύχτες που καρδιοχτυπάς
-κι αν χάσεις το λογαριασμό,θα σ΄τον πληρώσω εγώ.
Μέτρα τις μέρες που πονάς,που χάνεσαι και τριγυρνάς
-κι αν βγάλεις άθροισμα κακό,το ξέρεις,όπως πάντα,θα΄μαι εδώ...

2008-12-16T07:54:00.000-08:00

Στο δειλινό σου να κρυφτώ, τότε που φέυγεις, που μ'αποφέυγεις και σε κυνηγώ. Μέσα στη νύχτα θα σ'ακολουθώ, η αγάπη αν ειν'αυτό θα 'ρχομαι μαζί σου.

2008-12-13T05:12:00.000-08:00

2008-12-07T09:00:00.000-08:00

2008-12-07T06:10:00.000-08:00

Όταν άκουσα το ρυάκι,είχε κιόλας ξεκαρδιστεί στα γέλια παίζοντας με τα βότσαλα που του γαργαλούσαν τις πατουσες.
Όταν είδα την καρδερίνα να βουτάει το ράμφος της στον καθρέφτη του ρυακιού,έμεινα έκθαμβος στο λυγερόκορμο πέταγμά της.
'Οταν άκουσα τις πρώτες νότες ν'αναβλύζουν από τενόρους και σοπράνο στα δέντρα γύρω μου,ξάπλωσα στο γρασίδι να χαρώ τη συναυλία.Κι όταν σε είδα ξαφνικά εκεί δίπλα,τότε κατάλαβα πως εσύ ήσουν όλα αυτά,η καρδερίνα ,το ρυάκι,τα βιολιά.

2008-12-06T04:59:00.000-08:00

Κρυφάκουγα χθές βράδυ κάποια αστέρια που κουβέντιαζαν΄

βλέπεις,εκεί πάνω οι γείτονες ακόμη συζητάνε.

-Σαν να΄ναι χαμηλό το φώς σου απόψε,είπε στο διπλανό

του αυτο που βρισκόταν γραμμή στο αριστερό μου μάτι.

-Δεν είναι τίποτα,δάνεισα λίγο στον Αυγερινό,απάντησε

εκείνο,θα μου το φέρει πάλι.

-Γιατί δεν έρχεσαι πιο δω,επέμενε το πρώτο,έλα να πιούμε ένα ποτό.

-Ωραία θα΄ταν,μα αν ζαλιστώ και πέσω;

Και τι μαυτό,εξήγησε το πρώτο.Κι αυτό να γίνει,κάποιος στη Γη που αγαπάει

πολύ θα σου φωνάξει και θα πεί: ¨Να τη,μου βγαίνει η ευχή¨.

2008-12-06T03:02:00.000-08:00

2008-12-05T07:57:00.000-08:00

Σε κοχυλιών τους ήχους,που μακρινά ταξίδια τάζουν,σε ακούω.
Στην αλμύρα κυμάτων,που ευτυχισμένα λειώνουν καθώς πριν
λίγο το κορμί σου λούζαν,μπορώ και σε oσφραίνομαι.
Με την πνοή του ανέμου,που ατιμώρητα θωπέυει τα μαλλιά σου,
το νιώθω,σε αγγίζω.
Το να σε δω πανέυκολο,καθώς παντού κι ατέλειωτα σε βλέπω.
Μου λείπει μόνο το να σε γευτώ,
μα,πάλι λέω,ποιος τάχα αλήθεια όλα τά'χει;

2008-12-05T07:08:00.000-08:00

Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε..
Μόνο τα δικά σου χέρια δεν με εγκαταλείπουνε,
πως μ'αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχοντε
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχοντε...
Να κοιμηθούμε αγκαλιά,να μπερδευτούν τα όνειρα μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δινει η καρδιά μας...
να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρα μας

για μια ολόκληρη ζωή να ειναι η βραδιά δικιά μας.......